De reis van de heldin

01-02-17 0 reacties

”De reis van de heldin – Hoe ik van magisch naar helend ben gegaan en mijn maskers heb afgezet”

Mijn vorige eindwerkstuk van de Trainersopleiding heette: “de reis van de heldin – over thuiskomen bij jezelf”. Het beschreef mijn reis als trainer en de weg die ik heb afgelegd: van magisch naar helend.Maskermaker

Magisch

Magisch omdat ik Lof in de wereld had gezet. A dream came true. Als vrouw met een missie om vrouwen met ambities op het gebied van werk, gezin en maatschappij herkenning, erkenning en inspiratie te bieden, stapte ik de wereld van de glossies in. Een magische wereld, waarin ik opeens hoofdredacteur en uitgever tegelijk was en naast een magazine nog een Academy opstartte om vrouwen te inspireren hun ambities waar te maken. Magisch omdat ik de ambities van mijn oma en mijn moeder en al die andere vrouwen aan het verwezenlijken was, die niet de kans hadden gekregen een carrière en gezin te combineren.

Helend

Helend, omdat ik – kapot van al het harde werken en de volgende burnout nabij – me ook realiseerde dat het op deze manier niet langer ging. Ik wilde niet langer de kar blijven trekken en met een volgeladen wagen door het leven gaan. Omdat ik de sneltrein die ik in gang had gezet, niet langer bij kon benen. Ik verlangde naar een leeg hoofd en een boemeltje, waarvan ik zelf het tempo kon bepalen. Maar het schuldgevoel over het in de steek laten van mijn missie bleef….

Van Magisch naar Helend 

(Uit de helende reis; Joke Goudswaard en Wibe Veenbaas 2012)

Al vroeg in ons leven leggen we onszelf, in het aanpassen aan de wereld, een ‘magische’ taak op. Hiermee neem je de verantwoordelijkheid op je voor iemand uit het systeem van herkomst met een dringend gevoel, dit moet ik doen (dringend, drive). Een onbewust liefdesgebaar vanuit een kinderlijk perspectief. De magie zit er in dat je de wereld van thuis denkt te kunnen redden. Een vergeefse poging gedragen door gebonden liefde.

Later in je leven kun je je bewust worden van jouw eigenlijke helende taak. Hierin gaat het om het verwezenlijken van jouw dromen en verlangens. Vaak is er een crisis voor nodig om je magische taak op te geven en besef te krijgen van je helende taak. De oude manier van leven gaat niet meer.

Deze omslag noemen we de terugkeer.

Het oppakken van je helende taak vraagt een prijs. Als held(in) moet je opnieuw langs het thuisland, om de gestolde verhalen en alles waarin je geloofd hebt, aan te kijken of te snijden in wat je liefhebt. Aan de ander te laten wat aan hem of haar is en het bijbehorende schuldgevoel te dragen. Het loslaten van de taak waar je zolang en vol liefde voor hebt ingezet en vol overgave voor gestreden hebt is niet niets. Het is alsof je jarenlang gedwaald hebt, terwijl je zeker wist dat je dit pad moest lopen. Je moet de oude landkaart achter je laten en reist in volledig nieuw gebied. Het is de reis naar jezelf.

Maskermaker

In de coachingsopleiding de Maskermaker, die ik onlangs afgerond heb, wilde ik een nieuwe landkaart creëren. Ik wilde niet langer dwalen in een doolhof, verdwalen in mijn wanhoop, maar een nieuwe landkaart inkleuren. Een landkaart die me uit mijn verstrikkingen haalt, maar ook houvast en perspectief biedt voor mij en de deelnemers aan mijn trainingen. En ook al begreep ik inmiddels door de trainersopleiding hoe je familie systeem doorwerkt in alles, ik wilde nog beter doorgronden hoe het komt dat ik de keuzes  maak die ik heb gemaakt en mezelf nog altijd tot het uiterste drijf. Dat ik die eeuwige kritische stem nooit het zwijgen op kan leggen. Dat het nooit genoeg is.

Lof afbouwen

In de reis die ik gemaakt heb langs de Maskers speelde het afbouwen van Lof een grote rol. Hoe knap ik het ook vind dat ik Lof heb opgebouwd van niets naar een toonaangevend merk en bedrijf, ik vind het minstens zo knap dat ik het uit lijfsbehoud weer heb weten af te bouwen, naar iets wat behapbaar was, mezelf meer ademruimte gaf en mezelf niet zo voortstuwde. Maar het was ook pijnlijk. Pijnlijk om de droom niet verder gestalte te kunnen geven, niet een plek te vinden waar het kind dat ik ter wereld had gebracht, kon laten landen, waarin ik het samen met anderen naar een volgende fase kon brengen. Wat ook bleef, was het gevoel dat ik gefaald had. Een heel bekend gevoel eigenlijk, wat ik regelmatig eerder was tegengekomen in mijn leven. Hoe succesvol ook naar de buitenwereld, van binnen bleef dat gevoel dat ik tekort schoot. Als werkgever, als trainer, moeder, als echtgenoot..

Tijdens de opleiding maar vooral ook tijdens het werken aan de eindopdracht heb ik me veel bezig gehouden met het fenomeen succesangst. Ik bleef tijdens het schrijven maar steken in de beginjaren van Lof, in de twijfel, in de vraag: hoe kan het nu toch dat ik het succes van Lof niet neem en het gevoel houd dat het mislukt is? Waarom gunde ik mezelf geen troon de afgelopen jaren en zeg ik tegen mensen dat ik het hebben van een hond als een van mijn grootste successen van de afgelopen jaren beschouw in plaats van zelf lof in ontvangst te nemen?

De maskers

De reis langs de maskers gaf veel inzicht om puzzelstukjes bij elkaar te rapen. Het schizoïde masker was een welcome home. Het feest der herkenning. Dit is wie ik ben. Mijn lijntje naar boven. Dit is, waarom ik theologie heb gestudeerd, waarom ik altijd op zoek ben naar essentie.

Het masochistische masker gaf ook veel herkenning, maar op een minder feestelijke manier. Het kruis waar ik mezelf aan op had gehangen in een illustratie was meteen een beeld dat boven kwam. De arts die ooit tegen me zei dat de missie van Lof groter was dan ik. Dat mijn spirit wel wilde maar mijn lichaam het niet trok. Ik heb veel (op)geofferd om mijn missie te realiseren.. Tijdens de opleiding kwam ik er achter dat ik als gevolg van mijn masochistische masker zo gefocust ben op werken en presteren, dat ik vergeet dat ik ook gewoon gelukkig mag zijn. Natuurlijk heb ik dat van huis uit meegekregen. Het streven naar goede cijfers, het streven naar succes. Het niet mogen falen. Om van dat eeuwige schuldgevoel maar niet te spreken. Maar ook de neiging het lot van de hele wereld op je te nemen, in plaats van je eigen aandeel te pakken. Als kind al bracht ik maaltijden bij eenzame bejaarden en schreef brieven voor Amnesty. En nog steeds kan ik me heel onmachtig voelen bij het zien van wereldleed. Dan wil ik meteen in actie komen. Er kan toch nog best wel iets bij op mijn overvolle wagen, toch?

Door de opleiding besefte ik dat ik  door de wagons maar steeds opnieuw vol te laden en de trein rijdend te houden, ik er zelf bijna aan onderdoor ging. En met een geheel nieuw besef: ik mag voor mijn eigen geluk gaan. Dat was heel nieuw voor me.

Pas aan het eind van de opleiding lichtte het orale masker meer op. Dit masker verkennen en toelaten was lastiger. Ik kwam er achter dat er nog veel niet genomen rouw was rond Lof. Meer dan me lief was. Ik schaamde me voor mijn gevoelens van tekortkoming en krapte omdat ik dat van thuis zo ken en zo graag wil leven vanuit het gevoel van dankbaarheid en overvloed. Maar als ik mezelf niet voed, kan ik het vuurtje dat van binnen brandt, niet brandend houden. Dan slaat overvloed om in te kort en komt het gevoel van tekort, schuld en schaamte.

Een van de grootste ontdekking van de Maskermaker was dat het kommetje van mijn herkomst, de optelsom van al mijn ervaringen in mijn leven tot nu toe, ten allen tijde meegenomen mag worden en als wijsheid mag worden ingezet om andere mensen te begeleiden op hun levenspad! Wat een bevrijding om te ervaren dat juist dat maakt dat je er kunt zijn voor een ander.

De tocht langs de maskers was dus opnieuw een ontdekkingsreis langs mezelf. Een intensieve reis langs heden en verleden, waar ik me bewust ben geworden van oude patronen, mijn schaduwkanten heb omarmd, om mijn parelkant weer te zien. Het was soms een pijnlijke reis, soms confronterend, maar veel vaker voelde het als verkerend in een warm bad met superfijne reisgenoten, waar ik met als mijn perfect imperfections precies thuishoor.

Met als toegift dat ik vanuit mijn verlangen naar expressie zangles heb genomen en vanaf nu voluit dat prachtige lied van John Legend  “All of me” meezing over al mijn curves and edges. Als reminder voor mezelf en al die prachtige mensen om me heen, die ook wel een onsje minder streng voor zichzelf mogen zijn en voor hun geluk mogen gaan.

Join the club and don’t die without the music still inside you! 

Jolanda Holwerda

Jolanda Holwerda